Odnos potreba biljaka za vodom

zalivanje

Zalivni turnusi – Maksimalni vremenski interval (u danima) između dva uzastopna zalivanja u toku “špic” perioda, određen je odnosom između neto zalivne norme (nNz – količina vode koja se raspoređuje u toku jednog zalivanja, u mm ili m3/ha) i dnevnih neto potreba kultura za vodom (nETc, mm/dan ili m3/ha/dan :

Tr = nNz/nETc

Iz jednostavnog odnosa proizilazi da je interval između dva zalivanja direktno proporcionalan veličini zalivne norme, a obrnuto proporcionalan dnevnim potrebama kulture za vodom.

Od  dveju veličina, moguće je menjati (povećavati ili smanjivati u određenim granicama) samo zalivnu normu, i na taj način, podešavati i prilagođavati zalivni turnus.

Podešavanje zalivne norme znatno je lakše u sisteme zalivanja metodom orošavanja i kap-po-kap, nego gravitacionim metodama.

Zalivni turnusi, odnos potreba biljaka za vodom

Praktično, zalivni turnus u istim klimatskim uslovima i  po grupama kultura, iznosi (period maksimalnih potreba):

  1. a) Povrtarske kulture sa plitkim i slabo razvijenim korenovim sistemima: 3-5 dana, ostale povrtarske biljke 4-6 dana;

  1. b) Većina njivskih kultura (kukuruz, šećerna repa, suncokret) 6-10 dana;

  1. c) Leguminoze (grašak letnji, pasulj, soja) 6-8 dana;

  1. d) Voćarske kulture 8-12 dana;

  1. e) Vinova loza 12-15 dana.

Igor Ristić, dipl. ing.

Article written by

Please comment with your real name using good manners.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial